Fryma poetike e së mërkurës me poeten;-Dushi Margaritaj SHEHAJ

Linda me zëmër të madhe

———————————–

Kështu më thoshni të gjithë

Ke lindur me zëmrën e madhe

Se zëmrën nuk ma ndryshon njeri

Sado të kemë edhe halle,

Kurrë nuk mendoja vetëm për vete

Shumë njërës kamë ndihmuar ,

Kurrë nuk e kam mbajtur hundën përpjet ,

Se zëmrën time do kisha lënduar ,

Nuk ka më bukur ,të kesh zëmrën e madhe,

Dhe të shkruash ,ato që ndjen ,

Se shkrimet poezit që shkruajmë

Do ngelen në një defter ,

Unë nuk jamë poete

Por kamë zëmrën e madhe

Dhe nga zëmra e madhe ,që kamë

Më rrjedhin nga shpirti ,edhe vargjet,

Kjo zëmër e madhe që kam

Asnjëri s’ma ka dhuruar

Ma ka dhuruar i madhi Zot

Që asnjëherë s’më ka harruar ,

Kështu do ta mbaj zëmrën

sa të jemë ,

Nuk mund ta ndryshoj dot ,

Nuk dua të kem zilje

në shpirtin tim ,

Se zëmrën e madhe do kjo botë ,

Me zëmrën e madhe linda

Dhe me zëmrën e madhe do vdes ,

Se të gjitha që kamë bërë në jetë

Kam ndërtuar një familje me

zëmër të madhe siç e doja vetë!

/QendraPress/