Fryma poetike e së mërkurës  me poetin;-Mark GJETJA

Kur ti mé buzëqeshë.

———————————–

Kur buzéqeshé ti dhe bora shkrinë,

krojet vérshojné e fushat gjelbérojné,

éndérrat me pérkédhelin né cdo stiné,

bukuriné ténde sa here e kujtojné.

Mé dukej vehtja ,nga bota i ndaré,

sikur nuk mé donte, ma asnjeri,

malli s’mé hiqej né zemrén e tharé,

pérplasej né gjoks si dallgé e stuhi.

Ti ishe poemé e pa përfunduar,

ti ishe refreni qé kéndoja né heshtje,

ti si një dritë, mé ke pérqafuar,

porsi njé dallgé mé more me vehte.

Kur dielli ulej mbi detin e qete,

dhe vjeshta afrohej dalé ngadalé

zogjét krahapur kérkonin foleté,

dhe héna notonte detit mbi valé.

Dhe nata erdhi e qiellin mbulojé,

e flladi freskonte gjithé dashuri,

flokét ti pérkédheli ballit i largoi

mbi koké ndriçonte héna si flori.

Né mbrémje ,takoheshim te dy,

si thëllënxë fluturoje me hap te lehté,

syte shkéqenin ,si yje né kaltérsi,

e gjaku ziente damaréve té nxehté.

Pastaj ndarja ishte e véshtiré,

qéndronim sé bashku deri voné,

atéheré iknim népér errésiré,

se dashuria ishte éndérra e joné.

Vrapoja mbas teje,e zemrén hape,

ti ishe si ylberi , mbas njé reje,

zeri yt i émbél si njé melodi harpe ,

s’mé léshonte dot té iké prej teje.

/QendraPress/