Çaste poetike me poeten;-Diana MEHMETI

THESARET E FAMILJES

——————————–

Në shtëpinë time

nuk ka pasuri të fshehura

nën gurë.

Thesaret tona

flenë mbi jastëkë të vjetër,

varen në fotografi,

u japin bukë zogjve

dhe presin dikë te dera.

Nëna ka ruajtur

një dritë në sy

për ditët kur na u errësua bota.

Babai ka lënë

në pragun e shtëpisë

gjurmët e këmbëve të tij,

që ende na tregojnë

nga kthehet njeriu

kur humbet rrugën.

Gjyshërit

na lanë një orë

që nuk mat më kohën,

por zemrat tona

ende dëgjojnë tik-takun e saj.

Dhe fëmijët…

Ah, fëmijët!

Ata janë thesari

që nuk mund ta mbyllësh në arkë,

sepse duhet ta lësh

të fluturojë.

Ata marrin nga ne

atë që s’patëm mundësi ta jetojmë

dhe e çojnë më tej

si një këngë

që nuk duhet të mbarojë.

Ka edhe lot

në thesaret tona.

Ka emra

që sot i themi me zë të ulët,

sepse disa njerëz

largohen nga tryeza,

por kurrë nga familja.

Një fotografi në mur

mund të bëhet papritur

një derë drejt së shkuarës.

Një aromë buke

mund të sjellë përsëri

një mëngjes të tërë.

Një fjalë e vjetër

mund të na mbajë gjallë

në një ditë të vështirë.

Prandaj,

mos më pyesni sa pasuri

ka një familje.

Numëroni duart

që janë shtrirë për ju.

Numëroni zemrat

që ju kanë pritur.

Numëroni emrat

që nuk i harroni dot.

Pastaj mbyllni sytë

dhe dëgjoni…

Nëse brenda jush

ka ende një shtëpi

ku dikush ju thërret me emër,

atëherë…

ju jeni ndër njerëzit

më të pasur të kësaj bote.

Shto një fund më tronditës

Shkurtoje për më shumë forcë

Thello figurat e familjes

/QendraPress/