Çaste poetike me poeten;-Nexha REÇICA

KUR VJESHTA FSHIN GJURMÈT

——————————————-

Vjeshta zbret me mantelin e heshtjes,

mbi degë të zhveshura, mbi ëndrra të vjetra,

dhe koha, si një lumë pa kthim,

merr me vete çfarë mbeti nga e djeshmja.

Valët e detit, me gishtat e shkumës,

fshijnë në rërë rrëfimet e hapave,

ashtu edhe kujtesa, ngadalë e pa zhurmë,

mbulon me harresë gjurmët e së shkuarës.

Gjethet bien, si letra të padërguara,

që era i shpërndan në udhë të panjohura;

disa stinë mbyllin portat e tyre,

duke lënë pas vetëm jehonën e ditëve.

Por nën tokën e heshtur, një jetë tjetër zgjohet,

aty ku fundi vesh petkun e fillimit;

se çdo cikël që mbyllet në heshtje,

i hap një horizont të ri udhëtimit.

/QendraPress/