Çaste poetike me poeten;-Teutë Bajraktari CAKAJ

MOSHA E GJËRAVE TË PATHËNA

——————————————-

Nuk e di në cilin vit

pushova së trokituri

në dyert që dikur

i njihja përmendësh.

Nuk pati ndarje,

as fjalë të fundit.

Vetëm një ditë

nuk u ktheva më

aty ku dikur

e lija një pjesë të vetes.

Vitet kaluan.

Unë mësova të vazhdoj.

T’i palos ditët

edhe kur më rëndonin,

të flisja për motin

kur brenda meje

ndryshonte një stinë e tërë.

Mësova të mos e zgjas

përgjigjen kur më pyesnin si jam.

Jo se s’kisha ç’të thosha,

por jo çdo e vërtetë

gjen vend te veshët e tjetrit.

Dhe kështu, dalëngadalë,

u bëra njeriu që të gjithë njihnin.

Vetëm unë e dija

sa herë më ishte dashur

të lija veten pas

për të arritur deri këtu.

Dhe askush nuk më pyeti

nëse ia vlejti.

/QendraPress/