Çaste poetike me poetin;-Nexhbedin BASHA
MË THUAJ…!
Poema e detit
—————————–
U ktheva te ty, o det, si një kalorës
pas beteje,
me plagë kujtimesh e ëndrra në sy;
në gjirin tënd kërkoj përsëri fëmijërinë,
si dy të dashuruar, lozim përsëri të dy.
Kur qielli zbriste mbi valët si një
përrallë
dhe dielli i artë puthte horizontin,
kujtoj mëngjeset kur luanim me
dallgë,
ndërsa unë ndiqja valët, e deti më përgjonte.
Dhe unë vij te ti, përsëri e përsëri,
me shpirtin e mbushur me këngë e mall;
se vetëm te ti gjen shpirti qetësi,
ku zemra ime bëhet dallgë e
vargu valë.
Te ti ulet e pushon edhe muza ime,
si një zog i lodhur pas një udhëtimi të gjatë;
ti më sjell këngë nga brigje të
largëta
dhe vargjet m’i ndez si yje në natë.
Kujtoj legjendat me perëndesha
të bukura,
sirenat që këndonin në brigje të harruara;
në çdo dallgë më duket se shoh një fytyrë,
në çdo shkumë – një ëndërr të bardhë.
O det, ti je kujtesa ime e pafund,
ku koha humbet gjurmët e përsëri kthehet te ti;
njëherë më përkund si fëmijë në
djep,
njëherë më thërret si kalorës në
betejë.
Kur perëndon dielli mbi ujërat e tua
dhe qielli vishet me purpur e ar,
unë të përshëndes, o breg, si mikun e vjetër
dhe të lë një varg mbi çdo valë.
Në mëngjes thith jodin, luaj me dallgët,
në muzg ndjej perëndimin e
zjarrtë;
me ty, o det, kuvendoj për ëndrrat,
në çdo valë kërkoj një mesazh të
artë.
Me ty, o det, bëj paqe me
gënjeshtrat,
se ti je miku dhe armiku im në
varg;
ti je paqe e trazuar, e dhimbshme,
ku loti dhe uji kanë të njëjtën shije në dallgë
Ti di edhe të ulërasësh në stuhi;
në gjirin tënd mban të fshehtat e mia,
ato që s’ia kam treguar askujt në
jetë;
ato i di vetëm ti, o det i
mrekullive.
Te ti, o det, shtrydh kujtimet e
mia,
me ty kuvendoj si me retë në qiell;
ti je dashuri që më ndez në shpirt,
Je zjarr që s’di kurrë të shuhet.
Te ti derdh mllefin, dhimbjen dhe
mallin,
dhe dallgët m’i marrin larg, pa zë;
tek ti ndihem i lirë, si era mbi ujë,
dhe zemra ime bëhet valë mbi det.
O det, sa herë vij në breg,
më duket se vij tek vetja ime;
ti më mëson se pas çdo stuhie
lind mëngjesi,
me dritë e hije, me shpresë e
kujtime.
Flas me detin për uraganin në
sheshe,
si mik i tregoj për retë e murme e
të bardha;
ai më qan hallet mua, unë të tijat,
më tregon për bëmat në ishuj e
oqeane.
Ëndrrën e besojmë, si dy miq të vjetër,
për luftën, për paqen, për botën
që s’fle;
zëri i sirenave lajmëron furtuna e
rrufe,
por shpresa mbi dallgë përsëri
nuk vdes.
Si me Penelopën dhe Odisenë,
pret deti kthimin e atij që u nis;
vitet kalojnë, dallgët thurin kujtime,
dhe zemra s’e harron rrugën për
në Itakën e tij.
O det, më trego ç’ke parë në udhëtime,
ç’ke fshehur në gjirin e thellë blu;
sa dashuri e sekrete ke mbajtur në brigje të largëta,
sa lot ke përkundur në dallgët e
tua.
E unë të dëgjoj në heshtjen e
muzgut,
siç dëgjon një mik rrëfimin e
mikut;
ti më jep një varg, unë të jap një
ëndërr,
dhe bashkë lundrojmë nën dritën e hënës.
Det, erdha se s’rri pa përkëdhelur
valët,
pa folur me ty, si dikur, fëmijë;
më merr, më ço të shoh ku janë thyer shpatat
në udhët e njerëzimit, ndër
shekuj histori.
Për ngushticën e Hormuzit,
pse fërgëllijnë armët?
Më thuaj, o det, pse gjithë kjo
babëzi?
Luftërat marrin jetë, hapin plagë
mbi plagë;
poetë e shkrimtarë, pse heshtin përsëri?
Më thuaj, o det, ku ta gjejmë qetësinë?
kur predha e bomba flenë ende
në gjirin tënd,
kur peshku, i trembur nga ndotja,
merr arratinë
dhe Bermudet ruajnë misterin
si një zjarr i fshehtë.
Predhat si meteorë të zinj bien
mbi valë,
shpërthimet çajnë gjoksin e
kaltër të detit;
çdo bombë ndez një diell të zi
mbi brigje,
dhe tymi mbulon yjet në qiellin e
planetit.
Por ti, o det, i mbledh të gjitha në
gjirin tënd:
lotët e njeriut, gjakun, mbetjet
dhe ëndrrat;
dhe prapë na kthen një dallgë me dritë në breg,
sikur na thua: “Mos e vrisni shpresën!”
Merri, o det, këto vargje të mia,
mbaji në gjirin tënd, mos i lër të
treten;
se ti je poema që s’mbaron kurrë,
dhe unë jam kalorësi
që gjithmonë te ti kthehem
/QendraPress/
