Fryma poetike e së mërkurës me poeten:- Margarita Llapushi ZENELI

U bë vonë…

——————–

U bë vonë,

jo nga ora,

por nga heshtja

që mësoi të flasë në vendin tonë.

Drita nuk u fik;

thjesht u lodh

duke pritur dritaret

të hapeshin nga brenda.

Ne ecëm mbi ditë

si mbi akull të hollë,

duke mbajtur në duar

zjarrin që askush nuk e pa.

Kujtimet janë zogj prej xhami;

sa herë i prek,

mbushen me qiell

dhe copëtojnë duart.

U bë vonë

të numërojmë mungesat,

sepse ato tashmë

kanë mësuar emrat tanë.

Megjithatë,

në fund të çdo nate

mbetet një farë e vogël drite,

e fshehur në xhepin e agimit.

Dhe ndoshta shpresa

është pikërisht kjo:

të vazhdosh të mbjellësh diell

edhe kur toka flet gjuhën e hijes…

/QendraPress/