Çaste poetike me poeten;-Elmije AJAZI

Malli i Mërgimtarit

—————————–

“A ka qeshur dikush për mua?”

Kam një tokë larg syve,

por jo larg zemrës.

Sa herë i mbyll sytë,

ajo zgjohet para meje

si një nënë që nuk lodhet kurrë

duke pritur birin e saj.

Dielli puth çatitë e vjetra,

era ledhaton lisat,

dhe zëri i nënës

është kënga e parë

që zgjon shpirtin e mëngjesit.

Aroma e bukës së sapopjekur…

Ah, ajo aromë…

Asnjë pasuri,

asnjë qytet,

asnjë qiell i huaj

nuk mund ta blejë.

Sepse ajo mban erën e shtëpisë.

Kam një derë

që nuk u mbyll kurrë.

Jo…

Ajo nuk pret këmbët e mia.

Pret frymën time.

Mbi prag ende qëndron hija e babait,

e palëkundur si mali,

me sytë që shikojnë rrugën

edhe kur nata e mbulon botën.

Në dritare,

hesht loti i motrës.

Ai nuk bie.

Ai më pret.

Si një shi

që nuk gjen kurrë fund.

Malli nuk fle.

Ai nuk njeh natë,

as ditë.

Ai vjen pa trokitur,

ulet pranë shtratit tim,

më prek ballin

si dora e nënës

dhe më flet

me gjuhën e vendit tim.

Më zgjon para agimit,

kur bota ende ëndërron,

dhe më kujton

se jam një i huaj

në një tokë

ku askush

nuk e shqipton emrin tim

me atë ëmbëlsi

siç e thërriste nëna.

Këtu më buzëqeshin.

Por askush nuk e di

sa rëndon një buzëqeshje

kur nuk vjen

nga njerëzit e tu.

Asnjë nuk e sheh

se pas syve të mi

fshihet një fshat i tërë,

një oborr,

një pemë,

një fëmijëri

që ende më pret.

Flas një gjuhë tjetër.

Qesh në një gjuhë tjetër.

Punoj në një gjuhë tjetër.

Por kur zemra më dhemb…

ajo qan vetëm shqip.

Sepse zemra

nuk mësoi kurrë

ta përkthejë mallin.

Zemra ime

është një valixhe

që nuk u zbraz kurrë.

Brenda saj kam fshehur

erën e tokës pas shiut,

krismën e portës së shtëpisë,

zërin e ezanit

që përqafohej me kambanën,

të qeshurat e fëmijërisë,

duart e nënës,

heshtjen e babait,

dhe përqafimet

që koha

nuk arriti t’i vrasë.

Çdo mbrëmje

i flas hënës.

Vetëm ajo

e njeh rrugën

nga qielli i mërgimit

deri mbi çatinë e shtëpisë sime.

E pyes

me një zë

që dridhet më shumë

se duart e mia:

“Si eshtë sot vendi im?

A e ka përkëdhelur era oborrin tim?

A e ka hapur nëna derën duke menduar se jam unë?

A e ndez babai dritën si dikur ?

Pastaj…

e pyes edhe më ngadalë…

“A ka qeshur dikush për mua?

A më kujton ende ndokush?

A jam ende bir i asaj shtëpie…

apo jam bërë veç një fotografi

që pluhuri e mbulon pak nga pak?”

Dhe hëna…

hesht.

Sepse ka dhimbje

që as drita e saj

nuk i ndriçon dot.

Ka pyetje

më të mëdha se qielli.

Më të rënda

se vetë malli.

Atëherë e kuptoj…

Mërgimi

nuk është kilometra.

Nuk është kufiri.

Nuk është pasaporta.

Mërgimi

është të ecësh mes mijëra njerëzve

dhe të kërkosh

vetëm një zë

që të thërrasë si dikur.

Është të kesh një shtëpi,

por të mos e ndjesh

asnjëherë

si strehë.

Është të qeshësh me fytyrë

ndërsa zemra

qan në gjuhën e nënës.

Mund të më marrë koha.

Mund të më thinjë vitet.

Mund të më lodhin

të gjitha rrugët e botës.

Mund të më plakë mërgimi.

Por askush…

as koha,

as largësia,

as vitet,

nuk do ta bindin zemrën time

ta harrojë vendin

ku lashë emrin,

fëmijërinë,

rrënjët,

dhe gjysmën e shpirtit tim.

Sepse mërgimtari

nuk largohet kurrë i tëri.

Gjysma e tij

ecën nëpër botë.

Gjysma tjetër

mbetet përgjithmonë

te pragu i shtëpisë,

duke numëruar ditët,

stinët,

vitet,

derisa një mëngjes

të dëgjojë sërish

hapat që u larguan.

Deri atëherë…

çdo natë

do ta pyes hënën

me të njëjtën plagë

që nuk shërohet kurrë…

“A ka qeshur dikush për mua…

…apo kam mbetur vetëm një mall

që endet mes dy atdheve?”

Elmije Sylaj-Ajazi

/QendraPress/