Çaste poetike me poetin:-Gëzim AJGERAJ

SOGJE

——————-

Kam një jetë që shikimi më ka mbetur përtej gurit,
aty ku horizonti nuk është më largësi,
por një plagë që nuk di të mbyllet.

Një hije e zezë më ecën pas si ndërgjegjje,
nuk më ndahet as në dritë,
sepse disa errësira nuk vijnë nga nata,
lindin brenda njeriut,
kur një ideal mbetet përgjysmë.

Kam një mal para syve,
një bjeshkë të ndarë
atje, në majë të pamundësisë,
dhe sa herë e shikoj,
më duket se mali
nuk është ndarë nga toka,
por nga shpirti im.

E ai gur…
ai gur që rëndon mbi plagë,
nuk është vetëm gur.
Është koha e ngurtësuar,
është heshtja e atyre
që ikën pa u kthyer,
është fjala që mbeti në fyt
dhe u bë shkëmb.

Shpesh ma zë rrezen e diellit
mbi Kukës,
dhe drita, e trembur prej tij,
thyhet mbi sytë e mi
në mijëra copëza.
Ndoshta kështu thyhet edhe njeriu;
jo nga errësira, por nga një dritë,
që nuk arrin ta përqafojë të tërën.

E mbi Prizren
e kam lënë syrin
siç lihet një amanet
në pragun e një shtëpie
që nuk di nëse do të kthehesh më.

Kam një jetë
që pres të vijë ora,
jo ora e kohës,
por ajo e shpirtit,
kur ajo që duket e pamundur
të mos ketë më nevojë të quhet ëndërr.

Deri atëherë,
diellin po e shoh me copëza,
si një kujtim të thyer
në pasqyrën e viteve.

Por edhe një rreze e copëtuar
është ende dritë.

Dhe ndoshta ky është sekreti
që njeriu e mëson vonë;
nuk shërohemi kur zhduket guri,
por kur mësojmë ta mbajmë
pa e humbur horizontin.

/QendraPresss/