Fryma poetike e së dielës me poetin;-Xhemajli SHALA

KUR MË MUNGON

—————————-

Kur ajo mungonte, qyteti dukej bosh.

Rrugët ishin të njëjtat.

Dritaret ishin të njëjtat.

Por ai nuk ishte më i njëjti.

Ecën gjatë.

Kërkoi rrënjët e kujtimeve.

Në një libër gjeti një fjali që ajo ia kishte shkruar dikur.

E lexoi.

Dhe zemra iu kthye pas.

Nën dritën e hënës, ai pëshpëriti:

— Eja.

Nuk erdhi.

Por era solli aromën e luleve.

Ai mbylli sytë.

Ndoshta ajo nuk ishte larg.

Ndoshta mungesa ishte vetëm një mënyrë tjetër e pranisë.

───

KUR JE LARGËSI

———————–

Largësia është një rrugë që nuk duket në hartë.

Ajo matet me mall.

Me net pa gjumë.

Me mesazhe të pambaruara.

Me një telefon që nuk bie.

Ai e përballonte gjithçka.

Punonte.

Lëvizte.

Qeshte me të tjerët.

Por kur mbetej vetëm, largësia bëhej e rëndë.

— Eja, — i shkruante.

— Po vij, — i përgjigjej ajo.

Por ditët kalonin.

Ai e kuptoi se dashuria mund të jetë e forte

, por largësia është një provë e gjatë.

Megjithatë priste.

Sepse disa njerëz nuk priten për shkak të zakonit.

Priten sepse zemra nuk ka mësuar të jetojë pa ta.

/QendraPress/