Çaste poetike me poeten;-Elida PRIFTI

GJUHA QË SFIDON KOHËN

————————————–

Në gjoks të gurit koha fle,

por fjala zgjon mijëra vite;

nga heshtja ngrihet një atdhe,

si dritë që çan terrin e motit.

Një nënë thërret fëmijën pranë,

dhe shekujt mblidhen në një zë;

një fjalë e vogël bëhet vatër,

ku shpirti gjen përsëri atdhe.

Në udhë të largëta kur tretet,

njeriu kërkon një shenjë në erë;

një fjalë e nënës kur dëgjohet,

i kthen në shpirt tokën e parë.

Gjuha ka udhëtuar pa anije,

përtej kufijve, deteve, gurëve;

ka mbajtur gjallë një histori,

kur koha fshinte gjurmët e burrave.

Ajo nuk matet me një alfabet,

as me numrin e fjalëve që thotë;

është fryma që lidh një popull,

me atë që ishte dhe me atë që do.

Kur një fëmijë një fjalë shqip

e ngre si flamur në buzë,

një stinë e vjetër bëhet dritë,

dhe e ardhmja merr përsëri udhë.

Mos e lini fjalën të plaket,

duke e mbyllur në kujtime;

jepini krahë të ecë përpara,

si lumë që s’ndalet në udhëtim.

Se kombet mund t’i ndërrojnë kufijtë,

mund t’u ndryshojë koha dhe emri;

por sa kohë fjala rron në zemër,

nuk shuhet rrënja, nuk shuhet zëri.

Dhe kur një ditë të heshtë bota,

kur gurët humbin emrat e tyre,

një fjalë shqipe do të mbetet

si dritë që nuk kërkon dëshmitarë.

/QendraPress/